25 ธันวาคม จะต้องรอ...อีกนานเท่าไหร่?
นานที่เดียวกว่าจะอัพไดได้เพราะเน็ตเต่า.. ตอนนี้กำลังหาทางกำจัดเต่าออกไปเพื่อให้ตัวเองทำงานการได้ เผื่อบุญกุศลจะส่งให้จบได้ในเทอมนี้ อย่างที่ตั้งใจ
ออกจากโรงพยาบาลมาเกือบอาทิตย์แล้ว จริงๆที่โรงพยาบาลมีเรื่องเล่ามากมาย... แต่เมื่อเวลาเลยผ่าน เลยหมดอารมณ์เล่า เอาเป็นว่า...ตอนนี้ในขาน้องต้องมีลวดเส้นบางๆ ยืดกระดูกสองชิ้นที่ไม่รักกันให้กลับมาดีกันเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ต้องใช้เวลาในการง้องอนกันถึง 2 เดือน กว่าจะเดินได้ ทำไมมันง้อกันนานขนาดนี้
คริสมาสต์ปีนี้แปลกกว่าทุกปีที่อยู่บ้าน ><" เมื่อวาน..มีเพื่อนๆใจดีเหล่าชาว JR อุตส่าห์ขับรถมาจากเมืองกรุง มาเยี่ยมน้องต้องถึงบ้าน ทำให้จิตที่ป่วยๆอยู่สดใสขึ้นได้อีกครั้ง อ.นุ่ม เฮีย จ๋า อั๋น พี่ปิ่น พี่ฝน พี่หนุม พี่โด้ มากันราวบ่ายๆ เวลาที่เจอเพื่อนๆ มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆ อย่างน้อยๆก็ไม่เหงาเหมือนวันที่ผ่านๆมา เวลาที่ได้กินข้าวพร้อมๆหน้า ได้นั่งเม้าท์กัน ถึงแม้จะอดไปเที่ยวต่อด้วยก็เถอะ ขอบคุณนะเคอะ ขอบคุณจริงๆที่ทำให้คริสมาสตร์ขาหัก ไม่เดียวดาย
ตัด...ต่อ Part 1
วกมาเรื่องที่โรงพยาบาล 19 ธันวาคม..เข้าโรงพยาบาลวันแรก รู้สึกแปลกๆนิดหน่อยที่ต้องไปเป็นคนไข้ทั้งๆที่หน้าตายังแช่มชื่น คนไข้ตื่นแต่เช้า แต่งหน้าเตรียมพร้อม (เพื่ออะไร!!!!!) พี่เวรเปล เอาเตียงวิ่งมารับ...เราก็ตกใจ เอ่อพี่คะ หนูขาหักอย่างเดียว O_O พี่เค้าก็บอกว่าวีลแชร์หมดครับน้อง ขึ้นมาเถอะๆ สรุปว่าเราเลยต้องขึ้นนั่งบนเตียง แล้วพี่เค้าก็เข็นไปพร้อมๆกับสายตาคนที่มารอรักษานับร้อย ที่มองแปลกๆประมาณว่า อินี่เป็นอะไร!!!! ส่งบัตรนัดแอดมิทจากคุณหมอเสร็จ ก็โดนเข็นไปที่ห้อง X-ray พี่เจ้าหน้าที่ก็ถามว่า รถล้มมาเหรอครับ ^^ (ดูมีความสุขเหลือเกิน) เราก็เงยหน้าไปบอกอายๆว่า...เอ่อ เดินเฉยๆแล้วล้มค่ะ พอX-RAY ขาเสร็จคุณพี่คนเดิมก็บอกว่า "น้องถอดเสื้อในได้มั้ยครับ ต้องX-RAY ปอดด้วย" O__O อิชั้นก็ตกใจว้ายกริ๊ดสิเจ้าคะ "เอ่อพี่คะ หนูขาหักจะเช็คปอดทำไม" พี่สุดหล่อก็หัวเราะแล้วบอกว่านั่นน่ะสิครับ เอ..แต่หมอสั่งอ่ะ น้องถอดได้ป่ะ ไอ้เราก็แบบ เวร อยู่ต่อหน้าผู้ชายสองคนแล้วสั่งให้ถอดเสื้อใน กรูจะทำไงวะ แต่ด้วยความจำเป็น!!! นิดาก็จัดให้พี่เค้า ทั้งๆที่ไม่ต้องถอดเสื้อ.... อายยยยยยยยยยยยย กล่าวโดยสรุป พี่สุดหล่อคนนั้นจำเราได้ไปเลยเชียว
ตกบ่ายมีคุณผู้ช่วยพยาบาลมากระชากเฝือกออกเพื่อทำความสะอาดขา กระชากๆๆๆๆๆ (ย้ำว่ากระชาก) ด้วยสีหน้าอันโหดเหี้ยม จนต้องบอกว่า "เอ่อพี่คะ...ขามันยังหักอยู่นะคะ ยังไม่ได้ต่อกัน" สิ้นประโยคปั๊บ เจ๊แกมองหน้า แล้วก็ถามว่าไปโดนอะไรมา ในขณะที่มือจับมีดโกน "เอ่อ...เดินแล้วหกล้มค่ะ" เจ๊แกโกนขนขา...คราวนี้เรากลัวโดนมีดโกนบาดมากกว่า เวรจริงๆ แล้วเจ๊แกก็จากไปด้วยสีหน้าอันเหี้ยมโหดและเย้ยหยัน
ซักประวัติ... เจ๊คนใหม่มาจากไหนไม่ทราบ มาซักประวัติๆๆๆๆ ถามไปเจาะเลือดไป...ด้วยน้ำเสียงอันดูหมิ่นดูแคลน (เอ่อ ...กรูเป็นคนไข้นะวะคะ ช่วยสุภาพใส่กันนิดนึง) พอมาถึงการศึกษา เพียงแค่ตอบไปว่าป.โท จุฬา เท่านั้นเอง ไม่แน่ใจว่าคิดไปเองรึป่าว่าเสียงพี่เจ๊แกเปลี่ยน เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แถมคำลงท้ายว่า ค่ะๆ (ที่ไม่เคยมีตั้งแต่แรก) ทำให้เราปลงๆนิดหน่อยกับระบบคนของโรงพยาบาลรัฐ บูชาเกียรติยศกันจริงๆ เป็นตาสีตาสานี่ไม่มีสิทธิ์ได้รับการบริการที่ดีเลยชิมะยะ ฮ่วย
ไดยาวเกินไปแร้ว... ไว้จะกลับมาเล่าต่อวันหลัง
ปล. สุขสันต์วันคริสมาสตร์กันให้ถ้วนหน้า ปล. จิตป่วยเรื่องงาน .....เอาไงกันดี
Posted on Wed 26 Dec 2007 0:47
|